Verstrikt in een kluwen van belangen

Verstrikt in een kluwen van (bedrijfs)belangen

Een ondernemer vertelt mij tijdens zijn coachsessie dat hij stoeit met een project, of liever gezegd een bedrijf waar hij wordt ingehuurd. Er is daar veel aan het schuiven op het niveau van de stakeholders. Sommige zijn reeds lang en anderen zijn pas kort betrokken. De één had het idee, een ander wilde investeren en een volgende zag er weer andere mogelijkheden. En zo vervult deze ondernemer er al enige tijd de rol van adviseur (IT), nadat hij via via geïntroduceerd werd. En zo zijn ze met elkaar al even op weg.

Gestoei

Het begon ooit met een idee, later omgedoopt tot een volwaardig project. Met regelmaat komen er vragen boven zoals: Wie is er eigenlijk wel en wie is er niet aan boord? Wat brengt iedereen concreet in, aan geld, aan ideeën, aan inspanning, aan tijd en zo meer. Waar de een nog de potentie ziet, heeft de ander het eigenlijk al opgegeven. Belangen worden meer diffuus en te dragen verantwoordelijkheid en risico lijken te verschuiven naar daar waar het niet hoort. Precies dat is waar de ondernemer, mijn coachee, mee stoeit.

In de knoop

Het is inmiddels verworden tot een kluwen van belangen, vragen en van allerlei details. Een kluwen die steeds verder in de knoop raakt en waar niemand meer het begin noch het eindpunt kan vinden. Zo gaat het onderling over alles en tegelijk over niets. Tot concrete acties, besluiten of anderszins helderheid komt het al lange tijd niet meer.

Samen met hem maak ik visueel hoe de lijnen lopen, tussen alle betrokkenen, belanghebbenden, starters, volgers en ook enkele (partner)bedrijven. Er vormt zich net als regelmatig met elkaar in de vergaderzaal, nu ook een kluwen. Een kluwen van lijnen toont zich op de flipover. Het maakt visueel én meteen ook voelbaar hoe het in werkelijkheid is.

Zichtlijnen

Ik blijf vragen stellen, hoe is het verworden tot het oprichten van een B.V.? Wat ging eraan vooraf? Dan ontstaat er een zichtlijn op de historie, daar waar het ooit mee begonnen is. Van een idee verworden tot een uitvoerbaar plan, een project. Een van de twee grondleggers, de man die het idee vanuit het denken tot doen bracht, ‘de doener’ is enige jaren geleden geheel onverwachts overleden. Hij was destijds de impuls om het van idee tot een project te maken. Nadat hij wegviel, namen de anderen het stokje min of meer van hem over, en dan vooral dat ‘min of meer’.

Verbonden met andermans onvervulde opdracht

Als we hierover doorpraten dan lijkt de tweede grondlegger (de ideeën generator) opmerkzaam verbonden met achtergebleven lege plek van ‘de doener’ én de doorhem onvervulde opdracht. Zelfs letterlijk heeft hij zichzelf geïnstalleerd op de ‘lege plek’ aan het vrij gekomen bureau op kantoor. Daarna zette hij om in een bedrijf, een besloten vennootschap. Waar sindsdien alle energie stilletjes weglekt, waar mensen afhaken, focus verliezen, het nut niet meer zien of hun investering zien verdampen.

Levenstijd

Een bedrijfsmatige kluwen waarin iedereen, die enigszins betrokken is, verstrikt zit en waar niemand meer komt tot doen. Waar de gesprekken herhaaldelijk gaan over de levensvatbaarheid van het opgerichte bedrijf, het er wel of geen toekomst in zien. En ondertussen verstrijkt de tijd. Levenstijd, het woord wat mij invalt. Voor het bedrijf en al haar mede-werkers.

Het wordt stil, er wordt door het uitspreken van dit woord kennelijk al iets wezenlijks aangeraakt, in de man, de ondernemer tegenover mij.

Er lijkt iets anders nodig

Hij vertelt verder: met alle inbreng en goede ideeën worden een collega en ik, alsmaar niet gehoord. En wij hebben echt voorstellen die hout snijden, die écht goed zijn.

Er lijkt hier eerst iets anders nodig, spreek ik uit. Op een andere laag dan die van de ‘ingehuurden’. Pas daarna kan er ruimte ontstaan voor meer.

Morgen heb ik weer een overleg met iedereen, zegt hij. Ik zie het al weer helemaal voor me, vervolgt hij het gesprek. Een vergadering zoals alle andere, waar iedereen door elkaar heen praat, er opnieuw totaal geen richting is en ook geen doel.

Insluiten van een bron

Hoe zou het zijn, vraag ik hem, om de mede grondlegger, de doener (lees: de man die niet meer leeft) innerlijk uit te nodigen aan de vergadertafel? Schuif morgen tijdens de vergadering maar eens een extra stoel aan tafel, stel ik hem voor. En benoem dan voor wie je die stoel neerzet. Enkel deze vraag en de voorstelling die hij er in zijn gedachten al bij heeft, maakt dat er meteen iets verandert. In zijn energie, lichaamstaal en gezichtsuitdrukking. Alsof er prompt een bepaalde laag, iets wakker wordt, tot ‘leven’ wordt geroepen.

Voelbaar opgetogen vertrekt hij even later richting zijn werk. Hij doet me morgen verslag, na de vergadering, zegt hij me toe in een WhatsApp-bericht. Een bericht dat hij me stuurt, kort nadat hij is vertrokken.

Herkenbaar?

Zit je ook in een vergelijkebare situatie, alleen of samen met anderen? Vast in een bedrijfsmatige kluwen van belangen en/of tegenstrijdigheden? En weet je/weten jullie zelf even niet, hoe nu verder?

Neem dan contact met me op voor een systeemscan van de actuele situatie. Dan brengen we samen de belangrijkste inzichten/antwoorden voor jou/jullie binnen handbereik.

Bel me op 06 24701658 of reageer via het contactformulier op deze site.